Ja, het verblijf in Kopan zit er bijna op, maandag vlieg ik naar India. Het is een ongelooflijke tijd geweest. Mijn reis is nu toch al heel geslaagd en ik heb nog 2 maanden te gaan. Wow.
Het begon en eindigt in Boudhanath, dit is vlak bij Kopan monastery.
Over de 1e maand heb ik al geschreven. En na wat heen en weer gevraag mocht ik dan met kerstmis beginnen aan mijn retraite. Ik wilde wat duidelijkheid zodat ik nog een tripje kon maken, maar helaas zo werkt dat niet hier, geduld werd er van me gevraagd. Dus ging ik een paar x naar Kathmandu, mijn visum verlengen, even shoppen in Thamel. Daar was niet veel verandert, alhoewel er was een fantastische boekwinkel bijgekomen, en veel chinese winkeltjes met diamanten en amber, daarbinnen rijke chinese jonge dames, heel apart in achteraf steegjes. Ik was namelijk op zoek naar een japans eethuisje waar ik 8 jaar geleden verse miso had gekocht en wilde dit weer doen. Maar de missie is niet gelukt.
Twee maanden in een klein appartement met balkon en ruim uitzicht, zelden in gesprek met mensen alleen voor het hoog nodige en met een schema van Half 6 op en 10 uur in bed, was ik de hele dag zoet. Door dat ik een mooi uitzicht heb kon ik regelmatig de Mount Everest zien, behalve de laatste 3 weken. Kon ik bijna dagelijks de zon zien opkomen rond 7.00 uur. En door de bomen voor mijn plek waren er tientallen vogels dagelijks en veel verschillende soorten te bewonderen. Van groot tot klein kon ik bekijken. Het voorjaar leek wel in aantocht want er werd ook flink gepaard en geflirt zag ik.
Lunchen was een genot, bijna altijd op het dakterras in de zon, eerst met een dikke jas aan later niet meer. Daarna nog lekker een paar uur op het balkon en of een wandeling maken. Dus ondanks het afzien van de kou in een ruimte niet geïsoleerd en geen kachel was het toch te doen. Je went er ook aan. Ik volgde de bouw van een huis het metselen en beton storten van het dak en de balken. Dat gaat hier wel wat anders dan bij ons. Er was een grote groep mensen gecharterd om het cement te maken en te vervoeren. Heuvel af en naar de verdieping, dit ging dus in plastic zakken op de rug. Het is ongelooflijk want vaak worden hier ook dames voor ingezet. Tenminste hier in het klooster gingen de dames ook oudere met rieten manden op hun rug en een band om hun hoofd telkens op en neer 4 verdiepingen in middels. Ze waren heel aardig en ik mocht foto s maken. W.s. Omdat ik ze altijd gedag zei als ik ze zag op mn wandelingetjes.
Zo was er op een dag veel muziek tijdens de lunch, en toen ik van het dakterras naar beneden keek, zag ik dat er vlakbij een happening was. Ik ben er niet achter gekomen wat er precies gaande was, maar het was een Hindoeïstisch ritueel met een man in een oranje gewaad die met een stok om een kuil moest lopen o.a. De meeste bezoekers waren prachtig aangeklede vrouwen die dansten en offergaven gingen aanbieden. Een kleurig tafereel.
En dan kom je ook ineens een oude ex wielrenner tegen net buiten de poort van Kopan, ik zag wat mountainbikes en vroeg de gidswaar ze heen gingen, omdat er niet echteen doorgaande weg is. Dus dat legde hij uit, en bleek hij met Nederlanders op stap te zijn, en als laatste kwam Bram Tankink uit het restaurantje, ik herkende hem aan zijn stem omdat ik hem niet zag. De andere mannen zeiden dat ik dan maar een foto moest maken, dus bij deze, 😀
En zo waren mijn laatste dagen in Nepal onverwachts vol, want er was een beroemde leraar die 5 middagen initiaties gaf in een moordend tempo, zeer apart, dus samen met zo een 250 nonnen en monniken en een ca 24 buitenlanders ondergingen we dit, zeer bijzonder.
Dan nog een dagje op pad met Michelle (76) die 3 maanden vrij primitief in een grot had gemediteerd, samen met lokaal transport naar Pharping, om een paar beroemde dingen te zien. Was wel een avontuur, de locale bussen zaten propvol, dus we stonden grotendeels als sardientjes meer dan 1 uur in de bus. Op de terugweg boden ze ons zitplaatsen aan. Is wel handig als je wat ouder bent ha ha. Eenmaal in Pharping moest Michelle eerst iets afgeven aan een Chinese non, die geen engels sprak. En zeer koppig is werd me al verteld. Nu dat ontdekte ik, ze bood ons een tour aan, maar was niet te vermurwen toen ik zei dat ik als eerste naar een andere tempel wilde, zodat ik niet meer terug hoefde te lopen, echt niet, het moest zoals zij dit had bedacht, dus oké, follow the lady. Alles kwam natuurlijk prima in orde.
Mijn laatste dag in Bouddha, heerlijk weer, rond de stupa was het gezellig, nog wat laatste boodschapjes. Een goede bekende geappt met vraag of hij nog in Nepal was. Ja dus, mijn laatste avond gezellig kunnen afsluiten met een goed gesprek en gezelligheid. Op naar India.
JANNYontour 