Kathmandu, Nepal.

Boudhanath en Kopan Monastery En Swoyambunath tempel.

Met enige vertraging kwam ik vanuit Kuala Lumpur ‘s avonds laat de 14e november aan in Kathmandu. Na acht jaar afwezigheid was er niet veel verandert op het vliegveld, ik zag geen modernisatie tenminste. De douane formaliteiten gingen wonderlijk snel dat was wel fijn, want de meeste mensen moesten nog hun visa in orde maken, en ik niet🤗. De taxi bracht me naar het hotel in Boudhanath dicht bij de stupa. En het was een warm welkom de volgende ochtend aan het ontbijt op het dakterras om de grote Stupa te zien en de bedrijvigheid erom heen. Mensen op weg naar hun werk lopen eerst een paar ronden langs de stupa om hun mantra’s en gebeden te doen. Omdat ik wat boodschapjes had te doen, deed ik dit dus ook, het zonnetje scheen lekker dus de dag kon goed beginnen. Omdat het hotel te luidruchtig was besloot ik direct door te gaan naar Kopan Monastery. Het is fijn om hier weer te zijn, er is veel nieuwbouw gepleegd, en nog is men oude gebouwen aan het vernieuwen die de aardbeving niet goed hebben doorstaan. Dat is dan ook het eerste wat mij is opgevallen. Overal is nieuwbouw, na 8 jaar afwezigheid is er veel bijgebouwd. Wat echter achter blijft is de infrastructuur. De wegen zijn in een erbarmelijke staat en de regering doet er niets aan. De vele taxichauffeurs moeten 3 x zo veel belasting betalen dan een particulier die een auto koopt. En zijn erin 2 jaar doorheen, dus die zijn niet blij. De enigste goede wegen worden nu aangelegd door de Chinezen op plekken waar zij belang bij hebben en een bedrijf o.i.d. Nepal is een van de 8 armste landen ter wereld, er is geen industrie en daar komt dus geen geld van binnen, wel van de mensen die in het buitenland wonen en werken en geld naar hun familie zenden. Ik realiseer me dat het stikstof probleem hier minstens 100 maal groter moet zijn dan bij ons. De meeste dagen is het heiig en zie je niet veel, maar dit is allemaal stof en luchtvervuiling. Ik denk dat we in Nederland blij mogen zijn met wat we hebben en wat we doen.

De Novembercourse is begonnen met 250 mensen uit de gehele wereld, van Dubai, Turkije, Europa, Rusland tot Zuid Afrika, Australie en Nieuw Zeeland, Van Canada tot Amerika tot Mexico en Zuid Amerika en uit Azie ook uit India China, Maleisie etc. Ik telde zoeen 32 landen maar het zijn er ws wel meer. Kortom een aardige mengelmoes van culturen zowel jong als oud nieuw en reeds bekend met het Boeddhisme. De retraite wordt geleid door de Australische non Robina Courtin en de meditaties worden verzorgd door een jonge Oostenrijker, Renato die ook in een rockband heeft gespeeld. De hoofdrol was voor 10 dagen voor Lama Zopa Rinpoche en het was weer fijn om hem terug te zien na Rusland. Een grote verrassing waren de 2 ochtenden waarin Kha dro-la les gaf, zij is een zeer bijzondere vrouw en raakte mij diep in mijn hart met haar verschijning en les. Ik was niet de enigste op wie ze een daverende indruk maakte. Zij heeft een bijzonder levensverhaal en is 1 van de orakels van de Dalai Lama en mijn leraar o.a.. ik had het geluk voor een privé ontmoeting bij haar thuis en ze heeft me een paar waardevolle adviezen gegeven voor mijn komende retraites. Mocht je interesse hebben kun je hen googelen of op you tube een indruk krijgen

Vandaag 21 november is het Lama Tsongkhapa dag, dat wordt gevierd met een puja en heel veel lichtjes vanavond in de Stupa tuin, met alle mensen die hier zijn en monniken groot en klein. ( is leuk om dat het ook bijna kerst is. Ook is er nu een vuurpuja bezig. Dit is na afloop van het maken van een zandmandala, door de tantrische monniken in opleiding, het is een kleurrijk spektakel, mooi om te zien. Over een paar dagen begint mijn persoonlijke retraite en zal ik 2 maanden zo goed als offline zijn.

Ik wens jullie vanuit Nepal, heel fijne kerstdagen en een heel gelukkig 2020. Heb het goed. Laat wat van je horen , is leuk om nieuwtjes te ontvangen. 🙏🥰🥰🤗😎